Tagarchief: ouderenzorg

Adem is alles…

Ik ben zorgverlener en ik zing met en voor mensen met dementie.

Wie help ik hier nou het beste mee?

Adem is alles…

In mijn vorige blog beschreef ik een weekje zoals dat er bij mij uit kan zien. Het zat, zacht gezegd, nogal vol. Zorg verlenen, lesgeven, zingen, optreden, coachen. En dat naast de gewone huiselijke besognes, zorgen voor de hond, het huis, de zonen, de man. En niet persé in die volgorde.

Lees verder Adem is alles…

Lang zullen we leven!

Wat een mooi werk heb ik toch! Zaterdagmorgen traden Maretty Van De Mosselaar en ik op als de Wasgoedsingers in verpleeghuis Nicolaas in Lutjebroek. Om even een klein tipje van de sluier op te lichten (die zat trouwens ook bij het wasgoed, of was het een gordijntje?) Pleun is van het wasgoed en Gudela was goed.

Reken maar dat je daar enorm veel  lol mee kunt hebben. In een huiskamer zaten ongeveer acht bewoners en de woordspelingen vlogen ons om de oren! Lekker veel samen zingen en met zijn tienen uit je dak gaan om van een gewone zaterdag een heel bijzondere  te maken. Je weet nooit van tevoren wie je tegenkomt, en het is niet altijd zo uitbundig, maar het is altijd fijn om met elkaar te spelen en te zingen! Lees verder Lang zullen we leven!

Mag ik deze dans van u?

Omdat ik in theatervoorstellingen voor mensen met dementie had gezien dat mensen vrolijk, actiever en communicatieve werden ontstond bij mij de gedachte dat zingen in de dagelijkse zorg wel eens een heel goed hulpmiddel zou kunnen zijn. Gewoon ‘s morgens bij het opstaan, tot ’s avonds bij het slapen gaan.

Maar een vermoeden is nog geen zeker weten en dus besloot ik in de thuiszorg te gaan werken om de proef op de som te nemen. Al gauw hadden mijn cliënten en ik een goed contact en sommigen verheugden zich extra op mijn komst, omdat er altijd wel gezongen werd tijdens de noodzakelijke bezigheden.

Lees verder Mag ik deze dans van u?

Durven kun je leren

Een jaar of 10 geleden werd mij gevraagd of ik wilde gaan zingen in een verpleeghuis waar mensen met dementie woonden. Ik weet nog heel goed wat die vraag met mij deed.

Voorheen had ik in veel muziekproducties op allerlei grote podia gestaan, als solist, als koorlid, als klassiek zangeres, musicalzangeres en in kindertheater. En ik had nog nooit het gevoel gehad dat ik dat niet durfde! Met veel branie en bravoure, erop vertrouwend dat ik mijn vak verstond, was ik altijd onbevangen het toneel opgegaan. Lees verder Durven kun je leren

Weet je nog wel oudje?

Op een druilerige zaterdagmiddag in de herfst zit ik een beetje te zappen. Val ik midden in een tv-programma over één van mijn lievelingsseries; Kunt u mij de weg naar Hamelen vertellen, mijnheer?

In de verschillende fragmenten en interviews zie ik allemaal helden uit mijn jeugd langskomen, Hildebrandt Brom, Aernout Koffij, Lidwientje Walg en Bertram Bierenbroodspot, oftewel Rob De Nijs.

Lees verder Weet je nog wel oudje?

Wedstrijdje?

In mijn blog over zingen in de auto had ik het al over hem.

Keihard meezingen met Marco Borsato heft mijn angst voor snelheid gewoonweg op. Dank je wel Marco….

Marco was natuurlijk niet altijd beroemd. Hij deed mee aan de soundmixshow. Een heel wat vriendelijker show dan het latere Idols uit mijn vorige blog. Marco zong een Engels liedje en maakte grote indruk op de jury.

Het was 1990 toen hij winnaar werd van de Soundmixshow. Je moet het maar durven, zingen in een wedstrijd. En je laten beoordelen. Voor Marco pakte het goed uit.

Maar niet winnen, wat betekent dat? Het is toch je eigen stem, eigen muzikaliteit die minder schijnt te zijn dan die van de winnaar.

En waarom is het zo belangrijk om wel goed genoeg te zijn? Lees verder Wedstrijdje?

Idols komt terug!

Een televisieprogramma waarin de grootste aantrekkingskracht lijkt te liggen in het afkraken en uitlachen van mensen die zich tijdens een zangauditie willen laten horen als zanger of zangeres. Die een carrière als zanger of zangeres wel zien zitten. De schifting tussen mensen die dat wel in zich hebben en degenen bij wie dat niet het geval is, zichtbaar gemaakt voor de hele wereld.

Tja, mensen kiezen er zelf voor, niet waar? Omdat het op tv is, lijkt het alsof het de normaalste zaak van de wereld is om mensen die niet goed kunnen zingen, genadeloos af te kraken en uit te lachen.

Jij zingt vals, dus ik mag jou uitlachen.

Ik hou daar niet van. Lees verder Idols komt terug!

Zingen in de auto

Ik ben een angsthaas, ik geef het toe. Als ik in de auto op de snelweg zit, dan heb ik het gevoel dat het niet de bedoeling is dat ik zo snel ga.

Dat ik eigenlijk in het tempo van een paard en wagen zou moeten rijden. ‘En maar kijken naar de kont van het paard’. (“In een rijtuigie“) Als ik naast mijn echtgenoot zit is het helmaal erg, dan rem ik mee, nog voordat de automobilist voor ons weet dat er überhaupt geremd moet gaan worden. Mijn echtgenoot vindt dat erg fijn( niet). Lees verder Zingen in de auto